صدفهای سخن

از کدوم افراد چه زمانی بترسیم

sm110 — Fri, 11 Dec 2009 13:20:18 GMT

وَ قَالَ امیر المومنین علی علیه السلام اِحْذَرُوا صَوْلَةَ اَلْكَرِيمِ إِذَا جَاعَ وَ اَللَّئِيمِ إِذَا شَبِعَ

لغات

الصولة : قهر و غلبه ،هجوم و حمله ، کسی که به دیگران ظلم می کند

جاع : گرسنه

لئیم : فرد پست و حقیر

شبع : سیر شدن از غذا

ترجمه

امیرالمومنین علیه السلام فرمود: بپرهیزید از هجوم انسان کریم زمانی که گرسنه شود و انسان پست زمانی که سیر شود.

توضیحات

وای وای وای از این سخن که چقدر زیبا و قشنگ،انسان باشخصیت و پست رو از هم جدا کرده ، واقعا همین طوره انسان پست در جایی که بهت نیاز داره همش پیشته و حرفتو گوش میده بعد از این که نیازش بر آورده شد دیگه اون رفیق اول نیست بلکه دیگه تو باید گوش به فرمانهای اون باشی مثل قبل از ازدواج و بعد از ازدواج یه دختر و پسر (البته بی معنویت) که به هم وعده میدن بعد که به خواستشون رسیدن وعده هاشون تبدیل به طلب میشه..... شاید بگین آدمهای مذهبی هم همینطورا میگم به ظاهر افراد قضاوت نکن ممکنه یکی که معنویت زیاد حالیش نیست آدم بزرگواری باشه چون اول به انسانیته بعد به دینه

تمام مطالب گذشتها

سلام این وبلاگ سعی داره هر هفته یه حکمت از امیرالمومنین رو توضیح بده

sm110 — Sun, 01 Feb 2009 03:36:18 GMT

حکمت 34

sm110 — Sat, 21 Jul 2007 10:34:18 GMT

وَ قَالَ علیه السلام: أَشْرَفُ الْغِنَى تَرْكُ الْمُنَى

ترجمه

و فرمود: برترين توانگرى ترك آرزوهاست

لغات

أَشْرَفُ: شریف ترین ، بزرگوارترین

الْمُنَى : جمع « منية» آنچه انسان براى خود آرزو ميكند.

توضیح

بزرگترین ثروت و توانمندی دور انداختن آرزو هاست

این حکمت توضیح خیلی داره شاید خیلیها فکر کنن این حکمت در جا زدن رو تشویق میکنه اما همین اول بگم ،این حکمت سعی میکنه شما رو با از دنیای مجازی خارج کنه و پای میز برنامه ریزی بشونه !

تو بندگی چو گدایان بشرط مزد مکن

که خواجه خود روش بنده پروری داند

مبارزه با آرزوهاي دراز و ناپسند

اول: دوري از دنيازدگي: از آيه‌ي 46 سوره‌ي كهف به دست مي‌آيد كه دوري از دنيازدگي يكي از راه‌هاي مبارزه با آرزوهاي طولاني است زيرا اول آيه مي‌فرمايد: "الْمَالُ وَالْبَنُونَ زِينَةُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَالْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ خَيْرٌ(مال و فرزندان زینت زندگی دنیا(دنیا به معنی" پست" هم هست و عملهای خوب باقیمانده خیر هستند) اين دو را در مقابل هم قرار مي‌دهد يعني انسان نبايد دنيا را هدف خودش قرار بدهد و دنيا زده بشود بلكه در مقابل بيشتر به آخرت و باقيات و صالحات توجه كند(گم نشی، نگفت مال و فرزند شر هستندا).

از مواهب دنيايي استفاده نمايد ولي دنيا زده نشود يا به عبارت ديگر "دنيا اصل و هدف او قرار نگيرد."

دوم. توجه به آخرت: يك حساب بانكي در آخرت براي خودش باز كند و زندگي خود را طوري تنظيم كند كه به اين حساب آخرت مرتب اضافه شود. با انجام كارهاي خيري كه براي انسان باقي مي‌ماند (باقيات الصالحات) اعم از مسائل علمي، مادي يا بخشش و يا تربيت فرزند خوب و ...

توجه به آخرت و اصلاح عقيده و عمل در آن راستا انسان را واقع‌گرا مي‌كند؛ و انس با آخرت و مسائل معنوي به او آرامش مي‌دهد؛ و بالعكس اگر انسان دنيازده شود در روايات حكايت شده: "مثل تشنه‌اي است كه هر چه از آب شور مي‌خورد باز هم تشنه‌تر مي‌شود."(1)

سوم: واقع‌بيني: براي نجات از اين نوع آرزوها و خيال‌بافي‌ها بايد از اوهام وآرزوهاي طولاني

و غيرواقعي بپرهيزد و به واقعيت‌ها و امكانات خودش توجه نمايد كه چه استعدادهايي دارد و

در زندگي چه امكاناتي در اختيارش است و سپس براساس آنها برنامه‌ريزي كند، نه اينكه براساس خيالات و آرزوها و توهم‌ها برنامه‌ريزي و آرزوپردازي كند كه در اين صورت است كه شخص فريب نفس خودش و يا فريب شيطان را خورده و فرصت‌ها از دست او رفته و متاعي نخريده.

مثال: جواني مي‌خواهد براي زندگي خودش برنامه‌ريزي كند: يك حالت اين است كه به صورت

واقع بينانه زندگي فعلي خودش را در نظر مي‌گيرد امكانات و استعدادهاي خود و امكانات پدر

و مادرش كه مي‌توانند به او كمك كنند و وضعيت فعلي جامعه را در نظر مي‌گيرد، و يك

برنامه‌ريزي واقع‌بينانه انجام مي‌دهد و از عمرش بهترين استفاده را مي‌كند و طي اين برنامه‌ريزي به اهداف كوتاه مدت و بلند مدت خودش مي‌رسد و زندگي خوب و سعادتمندي را براي خودش رقم مي‌زند.

اما همين جوان مي‌تواند گرفتار آرزو انديشي و خيال بافي شود كه اي كاش من ميلياردها

تومان پول داشتم، اي كاش فلان قدرت و مقام را داشتم، در حالي كه الان امكانات، استعداد

و ظرفيت و زمينه‌ي اين كارها براي او فراهم نيست.

آري وقتي انسان اسير اينگونه آرزوها شود با برنامه‌ريزي‌هاي غيرواقع بينانه، ناكامي‌هاي

مكرر نصيب او مي‌شود و سرخورده و ناموفق نسبت به هم‌رديفان خود باقي مي‌ماند.

و گاهي براي بدست آوردن و نائل شدن به آرزوهايش، به صورت طبيعي نمي‌تواند برنامه‌ريزي

كند و از برنامه‌هاي غيرطبيعي كمك مي‌گيرد و مسير انحرافي خود را آغاز مي‌كند و انساني

كه در بيراهه افتاد هر لحظه و هر روز كه مي‌گذرد از مسير اصلي و صراط مستقيم فاصله

مي‌گيرد، تا آنكه گرفتار مشكلاتي مانند سرقت و مسائل بدتر از آن مي‌شود؛ زيرا ويژگي هر

انحرافي اين است كه انحرافات بعدي را به دنبال مي‌آورد، تا آنجا كه آخرت را به كلي فراموش

مي‌كند و سعادت دنيا و آخرت خود را از دست مي‌دهد.

پاورقي:

1 . عن الكاظم(ع): مثل الدنيا مثل ماء البحر كلمّا شرب منه العطشان ازداد عطشاً حتي يقتله

(بحارالانوار، ج 78، ص 311)

حکمت43 و 44

sm110 — Wed, 27 Jun 2007 11:09:18 GMT

وقال عليه السلام في ذكر خباب بن الاَرتّ: يَرْحَمُ اللهُ خَبَّاباً، فَلَقَدْ أَسْلَمَ رَاغِباً، وَهَاجَرَ طَائِعاً، [وَقَنِعَ بالْكَفَافِ وَرَضِيَ عَنِ اللهِ،] وَعَاشَ مُجَاهِداً.

وقال عليه السلام : طُوبَى لِمَنْ ذَكَرَ الْمَعَادَ، وَعَمِلَ لِلْحِسَابِ، وَقَنِعَ بِالْكَفَافِ، وَرَضِيَ عَنِاللهِ

امام عليه السلام درباره خباب ابن ارت فرمود:خداى خباب بن ارت را رحمت كند او از روى ميل اسلام آورد و از روى اطاعت‏خدا هجرت كرد.و بزندگى ‏ساده قناعت نمود. و از خدا خشنود و در تمام دوران زندگى مجاهد بود.

خوشا به حال كسيكه بياد معاد باشد.و براى روز حساب عمل كند. و بمقدار كفايت قناعت نمايد.و از خدا راضى باشد.

برداشتها

1. گاهي ما دنبال يه آدم صاحب نفس هستيم كه ما رو دعا كنه !! خب از علي بهتر كه خود نفسه ! ببين چي كار كرده كه علي اونو دعا ميكنه . دعايي كه رد خور نداره!!!

2. اسلام آوردن بدون كه فقط به زبان نيست توي اون زمان مثل الان زياد دم از اسلام ميزدن ولي علي خباب رو دعا كرد .

3. هجرت از توم دارايي ها و دوري از خانواده براي حفظ دين تا حالا بهش فكر كردي ؟

4. اكتفا به كمترين ها و در عين حال نق نق نكردن بلكه خوشحال بودن !!!

5.و مجاهدت و عمل با در خطر نهادن جان خود اونم كه يكي دو سال .

نكته ها

۱. ( الطوبى ) : بمعناي سعادت و خير و بهره و لذت نيكو

۲. در كتاب التنقيح علامه طباطبايي گفته اند : آيه « و لا تطرد الّذين يدعون ربّهم بالغداة و العشيّ يريدون وجهه » 52 الأنعام » ( از خودت نرآن كساني را كه پروردگارشان را صبحگاهان و شامگاهان از روي اخلاص مي خوانند . ) در مورد خباب بن الاَرتّ و سلمان و ابوذر و عمار نازل شده .

در كتاب الخصال از عليّ عليه السّلام آمده پيشگامان 5 نفرند : من از عرب و سلمان از فارس

و بلال از حبشه و صهيب از رّوم و خباب از نبط .

۳. خباب بن ارت. پدر وى از قبيله بنى تميم و مردى از نواحى جنوب عراق بود. مردمى از قبيله

«ربيعه‏» او را اسير كردند و آوردند مكه و به شخصى به نام «سباع بن عبدالعزى خزاعى‏» فروختند.

خباب ششمين كسى بود كه به پيغمبر گرويد، و اين نيز پيش از آن بود كه پيغمبر به خانه «ارقم بن ابى ارقم‏» در آيد. همين كه كفار قريش پى بردند اين مرد بى كس مسلمان شده است، او را گرفتند و به سختى شكنجه دادند.

كفار، «خباب‏» را برهنه مى‏كردند و با پشت به روى ريگهاى تفتيده مى‏انداختند. گاهى نيز او را لخت كرده و به روى سنگ داغى كه در زير آن آتش افروخته بودند، انداخته و شكنجه مى‏دادند. در اثناى شكنجه سرش را بر مى‏گرداندند و از وى مى‏خواستند آنچه آنها مى‏خواهند بازگو كند، ولى خباب مقاومت مى‏كرد و تسليم نمى‏شد. خباب به سال 36 هجرى در كوفه از دنيا رفت.

حکمت47

sm110 — Wed, 27 Jun 2007 03:14:18 GMT

وقال علی علیه السلام:

قَدْرُ اَلرَّجُلِ عَلَى قَدْرِ هِمَّتِهِ وَ صِدْقُهُ عَلَى قَدْرِ مُرُوءَتِهِ وَ شَجَاعَتُهُ عَلَى قَدْرِ أَنَفَتِهِ وَ عِفَّتُهُ عَلَى قَدْرِ غَيْرَتِهِ

ترجمه

و گفت امیر مومنان علی که درود بر او باد:

ارزش مرد به اندازه همت اوست و راستى و درستيش بأندازه مردانگى او است ، و دليرى هر كس برابر عزت منشى ، و پارسائي بأندازه غيرتمنديست

خب منو همین رک بودنت کشته، یه ضرب بگو بابا اصلا ارزش نداری به اندازه یه پول سیاه....

اگه معیار همت باشه و اونا که کمر بند همت رو بستن با ارزش باشن ...من که تو آپ کردن وبلاگم کم کاری میکنم ..تو درسام که نگو ...تو بگو من چقدر همت دارم ...ببینم...اصلا همت دارم قربون این راستی و درسیتم هم بشم ..دریغ ...نمیدونم این پایان نامه که مینویسم چند درصدش مال خودمه() اما خدایش تو این دلیری که کم نذاشتم هر کی بهم بگه بالا چشمت ابرویه چشش رو میزارم کف دستش این غیرتم منو کشته دنیا رو آب ببره غیرتم رو آب....

ختم کلام

دوست داری علی برات قیمت بزاره بگه چند مرده حریفی چقدر جربزه داری چقدر غیرت داری کلاه خودت رو قاضی کن ببین چقدرهمت داری،چقدر رو راستی ، چقدر واسه خودت و مملکتت غزت میزاریو چقدر غیرتمندی.....تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل

قدر هر مردى تو هم أندازه دان با همتش صدق او را با مروّت چون دليري عزتش پارسائيش تو با غيرت بسنج و هوشدار هر كه را عفّت نباشد نيست هرگز غيرتش

حکمت46

sm110 — Wed, 27 Jun 2007 03:13:18 GMT

- وَ قَالَ علیه السلام

سَيِّئَةٌ تَسُوءُكَ خَيْرٌ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ حَسَنَةٍ تُعْجِبُكَ

ترجمه : و فرمود (ع ):

گناهى كه اندوهگينت سازد، در نزد خدا بهتر است از كار نيكى كه به خودپسنديت وا دارد.

خداییش باید به امیر المومنین ایول گفت : خب بعضی ناجور به خودشون مطمئن هستند میگن کارشون درسته

میدونی فرق عجب با کبر چیه ؟

توی کبر میگی من از فلانی بهترم اما توی عجب نیت میکنی که من بهترم هر چند کبر گناه بزرگیه اما عجب هم پا به چای اون حرکت میکنهآدمهای خوب که معلومه از ما بهترن اما آدما ناجور چی ؟

خب ممکنه اونا بدیهاشون آشکار و خوبیهاشون پنهون باشه اما من بدیهام پنهون و خوبیهام آشکار باشه

خواجه عبدالله انصاری میگه:

عیب است بزرگ بر کشیدن خود را واندر همه خلق گزیدن خود را

از مردمک دیده به باید آموخت دیدن همه کس را وندیدن خود را

حکمت 45

sm110 — Wed, 27 Jun 2007 03:12:18 GMT

وَ قَالَ عليه السّلام :

لَوْ ضَرَبْتُ خَيْشُومَ اَلْمُؤْمِنِ بِسَيْفِي هَذَا عَلَى أَنْ يُبْغِضَنِي مَا أَبْغَضَنِي وَ لَوْ صَبَبْتُ اَلدُّنْيَا

بِجَمَّاتِهَا عَلَى اَلْمُنَافِقِ عَلَى أَنْ يُحِبَّنِي مَا أَحَبَّنِي وَ ذَلِكَ أَنَّهُ قُضِيَ فَانْقَضَى عَلَى لِسَانِ اَلنَّبِيِّ

اَلْأُمِّيِّ صلّى اللَّه عليه و آله أَنَّهُ قَالَ يَا عَلِيُّ لاَ يُبْغِضُكَ مُؤْمِنٌ وَ لاَ يُحِبُّكَ مُنَافِقٌ

لغت

( الخيشوم )آخر بيني كه ميان دو ابروست .

( الجمّات ) جمع جمّة ، چاه پر آب و نيز محلي كه آبهاي ترشح شده در آن جمع مي شود ، از باب تشبيه معقول به محسوس ، براى محل اجتماع اموال دنيا ، استعاره آورده است گويي تمام اموال دنيا در ظرفي قرار گرفته و امير المومنين آن را پيش منافق وا‍‍ژگون ميكند.

ترجمه

فرمود : اگر با همين شمشيرم بيخ بيني مؤمن را از ببرم تا بلكه مرا دشمن دارد ، دشمنم نميدارد ، و اگر دنيا را با هر چه اندوخته دارد بكام منافق بريزم كه دوستم دارد ، دوستم نميدارد ، و اين بخاطر اينست كه أمرى مقرّر شده و گذشته بر زبان پيغمبر امّي صلّى اللَّه عليه و آله كه فرموده : اى علي مؤمنت دشمن ندارد ، و منافقت دوست نگردد .

توضيح

عليّ عليه السّلام راه حق است و محور حقيقت و اصل ايمان و آينه اي صاف براي آشكار شدن آنچه در قلبهاي مردم است زماني كه با او روبرو مي شوند، مسلمانان دو دسته اند مومن و منافق از مهمترين چيزها اين است كه بتواني مومن را از منافق تشخيص بدهي . پيامبر (صلّى اللَّه عليه و آله) بواسطه نور نبوت و وحي قدرت تشخيص منافقان را دارا بود و ملاكي كه به اصحاب مخصوص خود از جمله عمار ياسر داده بود ، حب و بغض در مورد علي است كه منافق حبي نسبت به علي ندارد و مومن بغضي نسبت به او ندارد .

هشدار

مواظب باش براي دنيا (پول، شهوت، و....) هيچ گاه علي را فراموش نكني

گفت على گر كه بشمشير من

بينى مؤمن ببرم تا به بن

بلكه شود دشمن و بد داردم

مى‏نشود دشمن و ميخواهدم

وركه جهان را بهمه گنج و سور

باز دهم من بمنافق بزور

تا كه شود دوست من كي شود ؟

حكم قضا هست و چنين طى شود

گفته پيغمبر امّي است كو

بغض مرا هيچ ز مؤمن مجو

دوستى من ز منافق بدور

تا كه بپوشد تن او خاك گور

حكمت 115

sm110 — Tue, 26 Jun 2007 02:13:18 GMT

وَ قِيلَ لَهُ [عليه السلام] كَيْفَ نَجِدُكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ فَقَالَ عليه السلام كَيْفَ يَكُونُ حَالُ مَنْ يَفْنَى بِبَقَائِهِ وَ يَسْقَمُ بِصِحَّتِهِ وَ يُؤْتَى مِنْ مَأْمَنِهِ .

ترجمه

از آن حضرت پرسيده شد خويشتن را چگونه مى‏يابى يا أمير المؤمنين فرمودند: چگونه است حال كسى كه در حال بقاء دچار فناء است، و در حال تندرستى دچار بيمارى است، و از مركز ايمنيش بيم و ترس بر او وارد مى‏شود (و در دنيا با همه ايمنى بيمناك از پيش آمدها، يا ترس آخرتش بوحشت انداخته است).

توضيح

اين سوال در زمان خلافت حضرت بوده است احتمالا فرد سوال كننده كنايه زده است كه :حالا كه خلافت به حضرت رسيده حضرت خوشحال است . ولي حضرت با توجه دادن به ثابت نبودن دنيا كه گاه در عين سلامت مرگ به سراغ فرد ميايد و خوشي براي كسي است كه نه مرگ داشته باشد نه مريضي و نه نا امني در حالي كه اين جهان هر سه مورد را دارد .

و چون بقا ، عبارت است از ادامه مدّت هستى ، و ادامه زمان و پياپى آمدن اجزاى زمان باعث نزديك شدن مرگ است ، بنابر اين ، بقاى انسان باعث فناى اوست.

و هم‏چنين ، چون از پيامدهاى تندرستى ، بيمارى است ، از اين‏رو ، صحّت و سلامتى در حقيقت باعث بيمارى اوست ، و اما اين كه امام ( ع ) فرموده است.

مرگ در پناهگاه فرا مى‏رسد دو معنا دارد:

اول مقصود آن است كه بر انسان ، چيزهايى از قبيل مردن و ترس و بيمهاى آخرت كه برايش ناخوش آيند هستند نازل مى‏گردند ، در حالى كه او راحت و دلبسته به دنياست و از آنچه پس از دنيا ناگزير بايد ببيند غافل مى‏باشد .

دوم معناى اين كه در پناهگاهش فرا مى‏رسد ، آن است كه دردها و گرفتاريهايى كه به او مى‏رسد ، از حالات و كارهاى همان دنياست كه محل امنى براى او بوده ، و عوارض و پيشامدهايى كه بر او عارض مى‏شوند از همان محل امن است و از حالت امنيت و راحتى اوست ، بطورى كه اجتناب و گريز از آن امكان ندارد .

از علي پرسيده شد چونى تو چون

گفت چونست آنكه باشد بى‏سكون

نيستيش از زيست و بيماريش

از كمون تندرستي رهنمون

مرگ آيد بر سرش در مأمنش

گويدش برخيز از اينجا رو برون

حکمت 42

sm110 — Sun, 24 Jun 2007 11:02:18 GMT

وَ قَالَ [عليه السلام] لِبَعْضِ أَصْحَابِهِ فِى عِلَّةٍ اعْتَلَّهَا جَعَلَ اللَّهُ مَا كَانَ مِنْ شَكْوَاكَ حَطّاً لِسَيِّئَاتِكَ فَإِنَّ الْمَرَضَ لَا أَجْرَ فِيهِ وَ لَكِنَّهُ يَحُطُّ السَّيِّئَاتِ وَ يَحُتُّهَا حَتَّ الْأَوْرَاقِ وَ إِنَّمَا الْأَجْرُ فِى الْقَوْلِ بِاللِّسَانِ وَ الْعَمَلِ بِالْأَيْدِى وَ الْأَقْدَامِ وَ إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ يُدْخِلُ بِصِدْقِ النِّيَّةِ وَ السَّرِيرَةِ الصَّالِحَةِ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ الْجَنَّةَ

قال الرضى و أقول صدق ع إن المرض لا أجر فيه لأنه ليس من قبيل ما يستحق عليه العوض لأن العوض يستحق على ما كان فى مقابلة فعل الله تعالى بالعبد من الآلام و الأمراض و ما يجرى مجرى ذلك و الأجر و الثواب يستحقان على ما كان فى مقابلة فعل العبد فبينهما فرق قد بينه ع كما يقتضيه علمه الثاقب و رأيه الصائب .

و درود خدا بر او به يكى از يارانش كه بيمار بود فرمود : خدا آنچه را كه از آن شكايت دارى

( بيمارى ) موجب كاستن گناهانت قرار داد ، در بيمارى پاداشى نيست اما گناهان را از بين

مى برد ، آن ها را چونان برگ پاييزى مى ريزد و همانا پاداش در گفتار به زبان ، و كردار با

دست ها و قدم هاست ، و خداى سبحان به خاطر نيت راست ، و درون پاك ، هركس از بندگانش را كه بخواهم وارد بهشت خواهد كرد .

مى گويم : ( راست گفت امام على [عليه السلام] " درود خدا بر او باد " كه بيمارى پاداشى

ندارد ، بيمارى از چيزهائى است كه استحقاق عُوُض دارد ، و عوض در برابر رفتار خداوند بزرگ

است نسبت به بندة خود ، در نا ملايمات زندگى و بيمارى ها و همانند آن ها ، اما اجر و پاداش در برابر كارى است كه بنده انجام مى دهد. پس بين اين دو تفاوت است كه امام [عليه السلام] آن را با علم نافذ و رأى رساى خود ، بيان فرمود .

واسه این که طولانی نشه من دیگه توضیح زیادی نمیدم فقط ختم کلام

برداشتها

۱. یکی از چیزهایی که سبب بخشش گناهانمونه سختی ها و مریضی هاست .

۲. ولی پاداش بخاطر مریضی به کسی نمیدن چون اون واسه کسیه که مرد عمل باشه نه حرف!

۳. اول و آخر خداوند انسانها رو از هم دیگه جدا میکنه بخاطر اینکه بعضی خلوص نیت دارن

بعضی ندارن پس لطفا تا خداوند ما رو جدا نکرده ما خودمون رو از هم دیگه جدا نکنیم.

حکمت40

sm110 — Sun, 24 Jun 2007 10:55:18 GMT

وَ قَالَ علیه السلام لِسَانُ الْعَاقِلِ وَرَاءَ قَلْبِهِ وَ قَلْبُ الْأَحْمَقِ وَرَاءَ لِسَانِهِ

ترجمه :

و فرمود :دهان خردمند پشت فکرست وفکر بى خرد پشت زبانش

توضیح سید رضی :

اين از معانى عجيب و شريف است . مراد اين است كه عاقل زبان نمى گشايد مگر پس از آنكه با انديشه و فكر خود مشورت كند و بى خرد، سخنان بيهوده اش بر فكر و تاءمل و انديشه اش پيشى گيرد. گويى زبان عاقل ، تابع دل اوست و دل احمق ، تابع زبان اوست . اين معنى از آن حضرت به عبارات ديگرى هم آمده است ، مانند اين عبارت دل احمق در دهان اوست و زبان عاقل در دلش و هر دو يك معنى است .

ختم کلام

اگه حرفی زدی بعد فکر کردی چه خوب شد این حرفو زدی یا چه بد شد بدون خرد مند نیستی ولی اگه یک کلام رو توی ذهنت پرورش دادی بعد با انتخاب واژه های مناسب بیان کردی بی خرد نیستی