وقال عليه السلام في ذكر خباب بن الاَرتّ: يَرْحَمُ اللهُ خَبَّاباً، فَلَقَدْ أَسْلَمَ رَاغِباً، وَهَاجَرَ  طَائِعاً، [وَقَنِعَ بالْكَفَافِ وَرَضِيَ عَنِ اللهِ،] وَعَاشَ مُجَاهِداً.

وقال عليه السلام : طُوبَى لِمَنْ ذَكَرَ الْمَعَادَ، وَعَمِلَ لِلْحِسَابِ، وَقَنِعَ بِالْكَفَافِ، وَرَضِيَ عَنِاللهِ

امام عليه السلام درباره خباب ابن ارت فرمود:خداى خباب بن ارت را رحمت كند او از روى ميل اسلام آورد و از روى اطاعت‏خدا هجرت كرد.و بزندگى ‏ساده قناعت نمود. و از خدا خشنود و در تمام دوران زندگى مجاهد بود.

خوشا به حال كسيكه بياد معاد باشد.و براى روز حساب عمل كند. و بمقدار كفايت قناعت نمايد.و از خدا راضى باشد.

برداشتها

1. گاهي ما دنبال يه آدم صاحب نفس هستيم كه ما رو دعا كنه !! خب از علي بهتر كه خود نفسه ! ببين چي كار كرده كه علي اونو دعا ميكنه . دعايي كه رد خور نداره!!!

2. اسلام آوردن بدون كه فقط به زبان نيست توي اون زمان مثل الان زياد دم از اسلام ميزدن ولي علي خباب  رو دعا كرد .

3. هجرت از توم دارايي ها و دوري از خانواده براي حفظ دين تا حالا بهش فكر كردي ؟

4. اكتفا به كمترين ها و در عين حال نق نق نكردن بلكه خوشحال بودن !!!

5.و مجاهدت و عمل با در خطر نهادن جان خود اونم كه يكي دو سال .

نكته ها

۱. ( الطوبى ) : بمعناي سعادت و خير  و بهره و لذت نيكو      

۲. در كتاب التنقيح علامه طباطبايي گفته اند : آيه « و لا تطرد الّذين يدعون ربّهم بالغداة و العشيّ يريدون وجهه » 52 الأنعام » ( از خودت نرآن كساني را كه پروردگارشان را صبحگاهان و شامگاهان از روي اخلاص مي خوانند . ) در مورد خباب بن الاَرتّ و سلمان و ابوذر و عمار نازل شده .

در كتاب الخصال از  عليّ عليه السّلام آمده پيشگامان 5 نفرند : من از عرب و سلمان از فارس

 و بلال از حبشه  و صهيب از رّوم و خباب از نبط .

۳. خباب بن ارت. پدر وى از قبيله بنى تميم و مردى از نواحى جنوب عراق بود. مردمى از قبيله

«ربيعه‏» او را اسير كردند و آوردند مكه و به شخصى به نام «سباع بن عبدالعزى خزاعى‏» فروختند.

خباب ششمين كسى بود كه به پيغمبر گرويد، و اين نيز پيش از آن بود كه پيغمبر به خانه «ارقم بن ابى ارقم‏» در آيد. همين كه كفار قريش پى بردند اين مرد بى كس مسلمان شده است، او را گرفتند و به سختى شكنجه دادند.

كفار، «خباب‏» را برهنه مى‏كردند و با پشت به روى ريگهاى تفتيده مى‏انداختند. گاهى نيز او را لخت كرده و به روى سنگ داغى كه در زير آن آتش افروخته بودند، انداخته و شكنجه مى‏دادند. در اثناى شكنجه سرش را بر مى‏گرداندند و از وى مى‏خواستند آنچه آنها مى‏خواهند بازگو كند، ولى خباب مقاومت مى‏كرد و تسليم نمى‏شد. خباب به سال 36 هجرى در كوفه از دنيا رفت.