وَ قَالَ (ع) قُرِنَتِ الْهَيْبَةُ بِالْخَيْبَةِ وَ الْحَيَاءُ بِالْحِرْمَانِ وَ

 الْفُرْصَةُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ فَانْتَهِزُوا فُرَصَ الْخَيْرِ

لغات 

قُرِنَتِ : نزدیک شده است

الْهَيْبَةُ : ترسیدن

الْخَيْبَة ِ: ناامیدی

تَمُرُّ : میگذرد

انْتَهِزُوا : غنیمت بشمارید

ترجمه

  ترسیدن به نا امیدی نزدیک شده وحیاء کردن به محروم ماندن وفرصت همچون ابر بهار میگذرد پس غنیمت بشمارید فرصتهای خوب را.

توضیحات

    1- گاهی ترسهای خیالی ما، ما را از رسیدن به چیزها خوب محروم میسازد در جای دیگر نهج البلاغه دیدم که انسان از بعضی امور برداشت درستی ندارد لذا از انجام آن محروم میماند و اگر کسی خود را در آن کار بیندازد میبیند که بر داشت اول او اشتباه بوده.

   2 - حیاء دو گونه است مثبت ومنفی اینجا منظور حیاء منفی است یعنی خجالتهایی که از روی حکم عقل نیست که این یک نقص است وانسان را از حقش محروم میسازد  مثل این که یک استاد یک مشکل علمی دارد وخجالت میکشد بپرسد یا میترسد کوچک شود پس محروم میماند.

   3- فرصت مانند ابر بهار میگذر یعنی با سرعت اما با ملایمت که انسان غافل حرکت آنرا متوجه نمی شود ، باید توجه داشته باشیم که هر کاری در زمان محدودی تاثیر مثبت خود را دارد نه جلو جلو ونه بعد از آن زمان دیگر اثر 100% ندارد مانند ازدواج، کاسبی و...

   4- نتیجه ما اهدافی داریم که ترس وحیاء از انجام آنها مارا محروم میسازد در عین حال وقت ما محدود است.

غنیمت شمردن فرصتها

 سعدی :

جوانا ره طاعت امروز گیر                  که فردا جوانی نیاید ز پیری

قضا روزگاری زمن در ربود                 که هر روزش از وی شب قدر بود

من آن روزرا قدر ،نشناختم                  به دانستم اکنون که در باختم

راههای بزرگواری و حیا

بیم غیر الله عمل را دشمن است           کاروان زندگی را رهزن است

تخم او چون در گلت خود را نشاند        زندگی از خود نمائی باز ماند

دزدد، از پا طاقت رفتار را                 می رباید از دماغ افکار را

دشمنت ترسان اگر بیند ترا                از خیابانت چو گل چینت ترا