قال علی (ع) : ازری  بنفسه من استشعرالطمع، و رضی بالذل

  من کشف عن ضره ، و هانت علیه نفسه من امر علیها لسانه

 لغات

 طمع: یک حالت نفسانی که برای فرد ایجاد میشود

 ازری: حقیر کرده و خوار کرده

 استشعر: شعار خود قرار داده   شعار: لباس زیر که به بدن می چسبد

 رضی: راضی شده

 بالذل: به ذلت وپستی

 کشف: اظهار کردن ، آشکار کردن

 ضره: گرفتاری ، سختی

 هانت: ذلیل شده ، خوار شده

 ترجمه

  کسی که طمع را همیشه همراه خود داشته باشد نفسش را حقیر کرده ، وکسی که گرفتاریش را

  اظهار کند به ذلت راضی شده ، وکسی که زبانش را بر خودش امیر کند خودش را خوار کرده

  توضیحات

 1-  در این  حکمت امام (ع) سه دلیل برای پست شدن انسانها بیان میکند

 اول: طمع

 دوم: اظهار گرفتاری ها برای افراد دیگر

 سوم: تسلط زبان فرد بر عقل او

 2- طمع انسان را به پست ترین کارها بر می انگیزد و...نفس انسان خود سبب ذلت خود

 را فراهم می کند وگرنه خداوند نمی خواهد مومن ذلیل باشد((ولله العزه ولرسوله وللمومنین ))

  منافقون8

 3- اظهار گرفتاری فقط برای افرادی صحیح است که  بتواند گره از کار انسان بگشاید  پس

 نباید کم ظرفیت باشیم وسفره دل را پیش هر کس وناکس بگشاییم نیاز به نگاهیی دلسوزانه

 ذلت است مگر برای گره گشایی مثل طبیب یا مشاور.

 4- کسی که زیاد حرف می زند گاهی احساس کرامت می کند در حالی که اختیار زبان خودش

 را هم ندارد وبسیاری از اوقات می گوید کاش این حرف را نمی زدم کاش خودم را سبک

 نمی کردم  واحساس خواری می کند امیر المومنین در جای دیگر می فرمایند ایمان راست

 نمی شود مگر اینکه قلب راست شود و قلب راست نمی شود تا زبان مستقیم شود.